A Humanidade é o que ten

Xa levo unha semana traballando en Potosí, e creo que ademáis de escribir sobre a labor do PRAHP, sobre o que aquí desempeño, ou mesmo sobre as miñas impresións do país, creo tamén que é xusto que describa con sinceridade as sensacións primeiras dunha primeriza cooperante.[1]* Ben sei que non todos sentimos do mesmo xeito, polo tanto, as seguintes reflexións son puramente persoais.

No meu caso, son varias as fases polas que pasei en poucos días, e non precisamente dunha e unha, senón que todas dunha vez. O festival de sentimentos dos quince anos volveu e pisou fondo.

Fóra do pracer do traballo e de estar nun programa de cooperación, fóra de todo iso, hai momentos nos que o cambio total de vida, de referentes e valores, de costumes e rutinas fixéronme sentir máis que perdida, sola e incluso inadaptada. E noutros, feliz de deixar todo atrás e sentir que podes sentir doutro modo.

Os sentimentos foron, (e ás veces aínda son), tan contradictorios que fartáste da polarización das túas ideas, e mesmo podes chegar a acabar coa condescendencia que todos nos temos a nós mesmos.

Un exemplo clarificador: xa non quería ver tanto logo "pijo" en bolsos e vaqueiros e agora ando chorando por un edredón nórdico (en Potosí lle chega ben o frío, creo que está a piques de nevar) ou por unha tabletiña de chocolate nestlè.

No meu modo de ve-las cousas, esta experiencia vai máis alá do consciente, neste so queda o bo rollo que che produce estar facendo o que fas e saber que podes cambia-lo inxusto panorama, desfrutar viaxando polo mundo, coñecer a xente nova e compartir información (a verdade é que estou todo o día curioseando sobre Bolivia), etc.

Pero a nivel inconsciente non importa a vida que un leve en Europa. Non se trata de a maior austeridade, máis preparación para o impacto que levas ó chegar. Non é cuestión do moi concienzado que esteas cos problemas do mundo, non chega con leer prensa independente ou ser socio dunha ONG. A cousa non vai tampouco pola vía do exótico, é dicir, de tradicións diferentes que che poden sorprender e incluso querer exporta-los no teu viaxe de regreso.

Entón, ¿a que veu tanta contradicción emocional?

A resposta obtívena o venres pasado, falando cun compañeiro de traballo. El é boliviano, pero estudiou a especialidade da carreira de arquitectura durante un ano en Barcelona. Foi para él unha boa experiencia, pero tamén me comentou a horrible impresión que tivo durante as primeiras semanas en Europa. Sentíase solo, máis que perdido, e incluso inadaptado. Por entón, él xa era consciente das necesidades do seu país, e das comodidades do noso continente, pero nada diso lle valía á hora de calma-lo desacougo que lle producía estar alí, el non encaixaba naquel estilo de vida.

Todo é máis sinxelo que ter conciencia social no lado dos favorecidos, ou anhelar unha vida mellor no lado dos desfavorecidos. En definitiva, estar fóra, lonxe, apartado e por moito tempo do que coñeciches dende a túa nenez fai que todo che encante e nada che guste nun mesmo intre.

¡As paixóns! A humanidade é o que ten.

PD: Son FELIZ en Bolivia pero estou pasando moito frío...



[1]* Non é unha análise do traballo dun cooperante.